Afscheid moeder-dochter: Mijn moeder en ik waren twee handen op een buik

“Mijn moeder was ziek, dus ik wist dat het moment ging komen. Maar toen het eenmaal zover was, brak ik. Mijn moeder, mijn beste vriendin… weg”

Lieve mama, jij was mijn alles

Voor je zieke moeder zorgen is zwaar, heel zwaar. Regelmatig blijven slapen omdat ze niet alleen durfde te zijn. Regelmatig ambulancebroeders over de vloer, die mijn moeder dan weer mee namen in de ziekenwagen. Regelmatig opnames in het ziekenhuis. Dagelijks de angst om haar te verliezen. Dat mijn moeder plotseling dood zou gaan.
Mijn moeder en ik waren twee handen op een buik. Zij was mijn alles, dus ik deed ook alles voor haar. Tijdens mijn zwangerschap trajecten, tijdens mijn 40-urige baan, tijdens het onderhouden van mijn relatie en vriendschappen, tijdens de overstap naar een nieuwe baan, ik had een enorme kracht en was er altijd. En ik was er graag voor mijn moeder. Als de meest belangrijkste persoon in je leven ziek wordt, doe je alles, alles. Uit pure liefde ben je sterker dan je denkt.

Het laatste stukje van haar reis

“Ik zou maar alvast afscheid nemen, want wellicht redt u het weekend niet”. Dat waren woorden die wij van artsen te horen kregen in augustus 2018. Wat er dan door je heen gaat, wil je niet weten. Het zijn woorden die je liever niet hoort. Het brengt gedachten en gevoelens die je liever niet wilt voelen. Na een second opinion kon mijn moeder toch nog geholpen worden, en kon haar leven nog even verlengd worden. En hadden we nog iets meer tijd om samen met haar herinneringen te maken.

Mijn moeder was al jaren ziek, maar ze kon toen nog thuis wonen. Nu, kon dat echt niet meer. Ze is in een verzorgingshuis gaan wonen, en hier heeft ze gelukkig nog mooie tijden gehad. We hebben tussendoor enkele keren afscheid moeten nemen omdat de artsen dachten dat het voorbij was, maar elke keer krabbelde ze weer op, en kon ze genieten van alle liefde, aandacht, steun en hulp die ze kreeg van de verzorging daar en de medebewoners. Het was fijn mijn moeder daar te zien, beter dan alleen en ellendig thuis. Haar wens was daarom ook om in het verzorgingstehuis te overlijden, en niet in het ziekenhuis.

Haar overlijden kwam dichterbij

De pijn was niet meer te doen, de medicatie sloeg niet aan, haar organen werkten niet meer, ze kon niet meer eten en drinken, het was klaar. Ik zag het in haar ogen. Mama was nog wel bij, en had er vrede mee. “Het is goed zo” waren haar woorden. Mijn moeder nam telefonisch, met beeldbellen, afscheid van de belangrijkste mensen in haar leven. Ze zei nog wat laatste woorden en bedankte iedereen, maar toen de pijn ondraaglijk werd, hebben we (in overleg met haar) meer pijnstilling laten toedienen. Snel hebben ze haar vanuit het ziekenhuis naar het verzorgingstehuis gebracht, want we moesten en zouden haar wens uit laten komen. Niet overlijden in het ziekenhuis. Maar in haar eigen bedje, met haar eigen spullen en 3 belangrijke mensen om haar heen, zakte ze uiteindelijk langzaam weg. Doei mam. Lekker slapen. Ik hou van je.

Herinneringen aan mijn zwangerschap

Toen mijn moeder ernstig ziek werd, was ik zwanger van mijn eerste kind. Die ze gelukkig nog ruim een jaar heeft kunnen meemaken. Ze was de meest trotse oma die ze kon zijn voor mijn dochter Senna. En wat waren ze dol op elkaar. Ze wenste vurig dat ze nog een zwangerschap van me mocht meemaken, maar helaas heeft ze dat niet gered. Op 30 mei 2020 is mijn moeder overleden, oma Inge is niet meer. In augustus raakte ik zwanger van mijn tweede kind.

Nog midden in mijn rouw periode en vol verdriet om het gemis en verlies wat ik moest verwerken, ben ik een zwangerschap traject ingegaan, die gelukkig snel tot dit positieve resultaat leidde. Dankbaar ben ik, dat ik weer door een traject mijn wens om moeder te worden in vervulling kon laten gaan. Het bracht hoop en was een lichtje in het donker dat we opnieuw ouders mochten worden. Maar stiekem denk ik, weet ik dat mama hier iets mee te maken heeft gehad… zo snel weer zwanger én een zoon. Een zoon die mama graag voor me had gewild, een zoon die mama helaas nooit zal leren kennen.

Kleine dingen met een grote betekenis

Tijdens de zwangerschap heb ik, als ik het even moeilijk had, regelmatig het urntje van Memories to Keep erbij gepakt in mijn hand. Dan legde ik hem op mijn buik en hoopte ik op die manier verbinding tussen mama en de baby te creëren. En dit lukte! Als ik de urn op mijn buik legde, begon de baby heel druk te bewegen. Dit was een onbeschrijflijk mooi moment, wat een intens gevoel. Dit moment werd versterkt toen mijn dochter van 3 erbij kwam zitten en zei “oma Inge en de baby zijn aan het spelen”. Het was als een warme gloed die ik voelde. Ik heb er geen ander woord voor. Gevoelens van verdriet, gemis, troost en liefde. Alle emoties tegelijk. De tranen kon ik toen uiteraard niet inhouden, zo bijzonder. Ik ben meer dan dankbaar dat ik dit, door de LittleWood, op deze manier kon doen.

Mijn dierbare moeder verbinden met haar kleinkinderen, hen samen brengen. Haar heel dichtbij ons kon voelen ondanks het gemis. Toen bracht het tranen, maar nu brengt het ook een lach, glimlach op mijn gezicht als ik daar aan denk. Het blijft bijzonder. En is het een van de dierbare herinneringen die ik koester.

Een leven zonder mijn moeder

Nu, 1,5 jaar na het overlijden van mijn moeder, gaat het goed met me. Het gemis om het verlies blijft, net als de leegte. Het is soms echt wel zwaar en moeilijk, en ik heb haar nog zó nodig, maar het is goed zo. Het was niet oké om haar jarenlang zoveel te zien lijden door haar ziekte, dus het is beter zo. Ze was moe van de strijd, nu heeft ze eindelijk rust.

Ik geniet van mijn gezinnetje, mijn man en onze 2 prachtige kindjes. Ik voel me weer wat sterker. Ik put kracht uit de mooie herinneringen en liefde die ze me gegeven heeft. De gesprekken die we samen hebben gevoerd. Ik krijg genoeg steun en liefde om mij heen, waaronder van mijn tante, de zus van mijn moeder. Ik zie veel trekjes van mijn moeder in haar, dat is heel fijn en vertrouwd en zo voelt het toch nog alsof ik mijn mam nog een beetje bij me heb.

De liefde blijft voor mijn moeder

Eigenlijk wilde ik een tatoeage laten zetten, met het as van mama erin. Na wat onderzoek ben ik erachter gekomen dat dit verboden is in Nederland, om hygiënische redenen. Dit vond ik erg jammer, want ik ben geen type om een sieraad te dragen met het as erin. Alsof het universum me hoorde, kwam op Social Media de reclame voor Memories to Keep voorbij. Dit was het. Ik hoefde niet meer verder te zoeken, ik wilde niet meer verder zoeken. De LittleWood is precies zoals mama was. Uniek, klein en mooi. En de urn is precies in de stijl zoals zij haar huis had ingericht en waarvan ze zou zeggen dat ze het mooi vond.

Dit is mama, ik wil mama in dit urntje.

Mijn houten mini urn LittleWood staat op een speciaal tafeltje met een foto van mama, en wat kleine dingen die mij aan haar doen denken. Herinneringen oproepen. Op dit tafeltje ligt een boek van Martin Gijzemijter, hier was mijn moeder zo’n fan van. Een boek met gedichten, korte gedichten en gedachten over leven en liefde. Op dit boek, ligt mama. Ik pak het urntje regelmatig vast, en dan blader ik door het boek. Het biedt me troost en steun. Ik weet en heb het gevoel dat ze bij me is en blijft. Ik koester haar op een speciale plek in mijn hart.

Ik ben dankbaar voor Memories to Keep, en voor Harm. Dat ik op deze manier mama regelmatig nog even vast kan pakken en dichtbij me kan houden. Ze gaat mee op vakantie en ze kan op deze manier toch nog mijn gezinnetje meemaken. Vanuit haar mooie kleine urntje heeft ze haar eigen plek in mijn leven en ons gezin. Ze is stil en zacht aanwezig. En hoort erbij.

Afscheid moeder dochter

Harm – Memories to Keep: ‘Frederique dank je wel dat je jouw verhaal hebt willen delen en schrijven voor ons over het overlijden van je moeder en jullie speciale band. En we dit mogen delen met anderen. Woorden schieten tekort bij het zien van je foto’s en lezen van je tekst. Hier spreekt zoveel liefde uit.‘

Het overlijden van je moeder is een groot verlies. Iets waarvan we weten dat het ons allemaal op een moment zal gebeuren. Degene waar je jouw leven mee begint mama, overleden. Wat een intens groot verdriet. Het snijdt door je ziel en raakt je in het diepste van je hart. Misschien heb je momenten dat je het wel uit zou willen schreeuwen of je je juist lamgeslagen voelt. De tranen maar blijven stromen, of ze juist niet komen.

Niemand kan je hierop voorbereiden en met woorden is het bijna niet uit te leggen. Hoe het is om haar te verliezen en zonder haar te moeten leven. Haar liefde te moeten missen. Ieder mens reageert hier anders op en heeft een eigen manier om zijn of haar emoties te uiten. Zoekt naar mensen of dingen waar hij of zij troost, steun uit kan halen. En dat is goed. Heb begrip voor elkaar en geef de ander de ruimte om zijn eigen tempo en weg te volgen.

Na de uitvaart en het in ontvangst nemen van de condoleances en te woord staan van mensen die hun oprechte deelneming geven, komt er meer rust en dient het begin van het rouwproces zich aan. Je kunt je soms verloren voelen en heel erg moe. Veel mensen hebben behoefte aan houvast in de periode na het afscheid. In een wereld die na haar overlijden voorgoed verandert is en de leegte die is ontstaan.

De waarde van tastbaar herinneren

Na het overlijden van hun moeder zoeken mensen naar manieren om de liefde en herinneringen aan hun moeder te laten voortleven. Kleine dingen kunnen daarbij dierbare herinneringen oproepen. Een foto of geur, een lied waar ze van hield. Haar stem, haar lach, de arm die ze om je heen kon slaan. Je wilt je het allemaal zo lang mogelijk blijven herinneren en in je hart bewaren.

Ben jij op zoek naar een tastbare herinnering voor de as of een gedeelte van de as? Een bijzondere urn van Memories to Keep kan je helpen om een tastbare plek te creëren om de liefdevolle herinneringen aan je moeder te bewaren. Door hun sierlijke vorm hebben zij niet het voorkomen van een traditionele urn en voegen zich daardoor als een kunstwerk in de ruimte. En hebben vooral voor jou die speciale betekenis.

Kijk rustig rond in ons assortiment urnen. Je vindt daar veel informatie. Heb je vragen of kan je het antwoord op jouw vraag niet vinden? Je kunt altijd contact met ons opnemen, dat kan hier. We helpen je graag in deze moeilijke tijd en denken met je mee waar we kunnen.
Weet dat je heel erg welkom bent en we de tijd voor je nemen. Mijn vrouw Karen en ik staan je graag te woord.

Heel veel sterkte.

Lieve groet,
Harm