Overlijden vader: hij is voor altijd bij ons

‘Plots ging daar de telefoon met het bericht dat je was overleden. Mijn papa.’

Totaal onverwachts

’22 oktober 2019 om kwart voor 12 gaat de telefoon, net gemist. Het is mijn moeder en ik bel haar terug. Ze is helemaal in paniek. Ze zegt ‘je vader ligt hier in de tuin en ademt niet meer’. Snel ben ik in de auto gesprongen en naar hun woning gereden. Tijdens de autorit gaat er zoveel door je hoofd. Mijn hoofd en hart zijn in tweestrijd en het voelt als een eindeloze rit.
Bij aankomst word ik opgevangen door het aanwezige ambulance personeel en ze vertellen me dat ze hem niet meer konden redden en mijn vader helaas is overleden aan een hartstilstand. Dat zijn woorden die je niet wilt horen, maar lang in je hoofd rond blijven gaan: ‘je vader is overleden’.

Daarna komt er zoveel op je af, van emoties tot dingen die geregeld en gedaan moeten worden. De zorg om mijn moeder. Ik wilde haar als dochter tot steun zijn. We hadden allebei een rots in de branding verloren. Mijn moeder haar man, en ik mijn vader.’

Mijn vader was een verbinder

‘Ik heb hele mooie herinneringen aan mijn vader. Mijn vader was een echte familieman en speelde een grote rol in ons leven. Zijn gezin en kleinkinderen waren alles voor hem. Hij stond altijd voor iedereen klaar en wilde overal mee helpen. Niks was hem te gek en hij ondernam veel met ons allemaal. Van gezamenlijke vakanties tot heerlijk knutselen met de kleinkinderen. Hij genoot van het leven en hield van samen lekker eten. Had heel veel liefde te geven.
Met zijn verlies ontstond er een groot gat binnen onze familie maar ook binnen mijn eigen gezin. Het was moeilijk dit verlies en afscheid een plekje te geven, ook voor de kinderen. Mijn papa, hun opa. Onze steun en rots in de branding.’

Een leeg gevoel

‘Na de uitvaart en crematie ga je met lege handen en een leeg gevoel naar huis. Met pijn en een gat in je hart. Deze leegte is niet met woorden te omschrijven. Niet op te vullen en het gemis wordt groter naarmate de dagen voorbij gaan en de weken volgen. Na 6 weken kwam het telefoontje dat we de as mochten ophalen. Hoe keurig het crematorium dat ook deed, de box waar de as in zat was zo onpersoonlijk en gaf geen enkel gevoel. Ja, koud en kil zijn woorden die daar het beste bij passen.

We gingen op zoek naar een urn en op de site van Harm en Karen zagen we de houten mini urn. Deze sprak ons gelijk aan door de vorm, het materiaal en het verfijnde ontwerp. We hebben een afspraak gemaakt om de urn in het echt te zien en te bekijken.
Harm maakt meer bijzondere houten urnen met een hele fijne uitstraling, maar voor ons was de keuze meteen gemaakt.

Het gevoel bij het vasthouden van de mini urn was gelijk heel fijn. Een warm natuurlijk materiaal en met liefde gemaakt. Harm maakt zijn producten met passie en dat is te zien. Je voelt de liefde die hij erin stopt.’

De liefde heeft opnieuw een plekje gekregen

‘Bij thuiskomst hebben we de as in de houten urn gedaan waarbij het gelijk juist voelde. Ineens kwam er rust. De houten urn heeft een vast plekje in de woonkamer. Voor iemand die niet weet wat het is, is de urn een kunstwerkje wat voor ons van grote betekenis en waarde is. We kijken er iedere dag even naar. Het is zo fijn om op bijzondere dagen de urn in je handen vast te houden en je verdriet bij kwijt te kunnen. Herinneringen er te laten zijn. De tijd even stil te zetten, of juist een moment terug in de tijd te gaan. Bewust aan hem te denken.
De urn is en blijft altijd een onderdeel binnen ons gezin. Hij is erbij gaan horen en staat symbool voor heel veel.

Als we met vakantie of een weekendje weg gaan, gaat hij ook altijd mee en krijgt een eigen plekje in het huisje of in de caravan. De kinderen vragen dan, hebben we opa bij? Papa en geliefde opa gaat altijd met ons mee. De urn geeft ons het gevoel dat hij nog altijd bij ons is. Hoe groot het verlies ook is, deze urn geeft ons een stukje troost en warmte en dat is belangrijk en onbetaalbaar.’ Shera

Overlijden van een vader

Harm – Memories to Keep: Dank je wel dat je je verhaal over het verlies van je vader met ons wilde delen Shera.

Het overlijden van een vader is intens verdrietig. Jouw vader, jouw papa, dood. De wereld staat stil, ineens is alles anders. Er zijn nauwelijks woorden voor te vinden die kunnen omschrijven hoe moeilijk en heftig dit is. Als zoon of dochter zijn je ouders, je basis waarmee je leven begint, ineens niet meer compleet.
Niemand leert je hoe je moet leven zonder een van je ouders, je vader of moeder. Hoe rouw voelt en hoe je rouw vormgeeft. Het verlies van je papa is als een gebroken hart. Je hebt nog heel veel liefde te geven aan je overleden vader, maar geen bestemming meer om het te delen.

Gevoelens

Niemand weet hoe hij of zij zal reageren nadat je jouw vader hebt verloren, deze is gestorven. Het raakt je diep en je weet pas echt hoe het is als het moment daar is. Gevoelens van verdriet om het verlies kunnen zich op verschillende manieren laten zien en iedereen doorleeft rouw op zijn eigen manier. Ook afhankelijk van hoe de relatie en band tussen jullie was.

De een laat zijn of haar tranen de vrije loop en deelt in woorden, of zelfs met gedichten, wat er in hem of haar omgaat. Laat zich horen, zoekt steun of een luisterend oor voor zijn of haar verdriet, tranen, boosheid en/of schuldgevoel. Neemt je in vertrouwen over de leegte en stilte die de dood brengt.
De ander gaat op een andere manier met rouw en emoties om. Hij of zij houdt zich sterk voor de buitenwereld en draagt het verlies en verdriet in stilte. En richt zich bijvoorbeeld op de zorg voor zijn of haar moeder.

Het verlies van je vader is altijd emotioneel, maar wat je ervan laat zien is persoonlijk. Iedereen volgt zijn eigen weg en eigen tempo. De een deelt veel en de ander wil of kan er niet zoveel over zeggen.

Hoe is je vader overleden?

Voor de meeste mensen maakt de manier waarop, of waardoor je vader overleden is, verschil.
Leed hij aan een ziekte, was zijn lichaam op en wist je dat hij zou gaan overlijden? Heb je bewust afscheid kunnen nemen, of kwam het afscheid onverwachts?
Was er ruimte om samen herinneringen op te halen, de laatste nacht of het laatste moment bij hem te kunnen zijn? Heb je nog iets tegen hem kunnen zeggen?

Ben je enig kind of heb je een broer of zus en kunnen jullie er voor elkaar zijn? Zijn er andere nabestaanden met wie je een fijne relatie hebt en die je steun kunnen bieden?
Het maakt het verdriet of situatie niet minder heftig, maar die herinneringen of aanwezigheid kunnen je wel helpen bij je rouwverwerking. De aanwezigheid van je geliefde, moeder en/of vrienden kan je kracht en steun geven.

Afscheid nemen

Na het overlijden van je vader komen er veel zaken op je af die geregeld moeten worden: de uitvaart en later de nalatenschap. Alles staat in het teken van afscheid nemen. Het kan zijn dat je vader of ouders hun laatste wensen hadden op geschreven of met jou hebben besproken. Als dat niet is gebeurt, dan weet je moeder misschien het beste wat hij had gewild en kan je samen met haar zijn afscheid vorm te geven. Je zult hier zelf vast ook ideeën over hebben en zijn afscheid persoonlijk willen maken.

Toen mijn vader overleed, was ik daarop voorbereid. Hij koos voor euthanasie. Dat is een heel intens en intiem proces. Zo heb ik dit met mijn gezin ervaren. Voor mijn vader was dit het beste. Mijn vader is hele lange tijd, jaren, heel sterk geweest. Eigenlijk tot het einde van zijn leven.
Door de euthanasie hadden we tijd om samen herinneringen op te halen, te lachen en liefde te voelen. Nieuwe herinneringen te maken. Handen, en elkaar vast te houden, en tegelijkertijd steeds een beetje los te laten. Afscheid te nemen.

Mijn zegen had hij. Hij is thuis in zijn eigen vertrouwde omgeving, omringt met liefde van de mensen die hem het meest dierbaar waren, overleden. Ik ben heel trots op hem en blij dat hij de stap kon zetten om voor zichzelf te kiezen. Er rust en stilte voor hem kwam.

Je papa missen blijft je hele leven pijn doen, maar de herinneringen en liefde blijven diep in je voortleven. Mooi als je, ondanks dat het missen van hem moeilijk is, met een glimlach aan hem kunt terug denken en hem kan herdenken. Op die manier herinneringen levend blijven aan je geliefde papa en de man die hij was. En je kunt denken: lieve papa , ik mis je.

Harm