Ceremonieel spreker, hoe kom je erop?

Dat vroegen mensen mij inmiddels alweer 8 jaar geleden, als ik aangaf dat ik ceremonieel spreker was.
Ik volgde, na vele jaren bedrijfsleven, inmiddels mijn eigen koers, luisterend naar mijn hart, vertrouwend op mijn eigen intuïtie.

Zo werd ik ook trouwambtenaar voor de gemeente Tilburg. Ineens stond ik zo dichtbij twee mensen die de mooiste dag van hun leven gingen vieren, ik voelde me zeer bevoorrecht. Ik mocht ze alles vragen en hun woorden verpakken in een leuke, luchtige liefdesspeech. Met een flinke dosis humor schreef ik mijn speech over hún liefdesverhaal voor de bruiloft, hun grote dag.

Nu, zo’n 400 bruiloften verder, kom ik nog steeds, na elke ceremonie, met een grote “big smile” thuis. Want na 400 koppels officieel getrouwd te hebben weet ik, elk verhaal is anders en de liefde blijft magisch.

Soms loopt het anders…

De liefde vieren dat is waar een trouwdag om gaat. Waarbij geliefden zich tijdens een mooie ceremonie met elkaar verbinden en in hun eigen woorden uitspreken dat ze dolgraag samen het leven willen delen. Voor sommigen gaat dit gepaard met een uitbundig feest voor alle gasten, voor anderen liever met een etentje in een intieme kring met familie en vrienden.

Maar ook is er wel eens verdriet, emotie of tranen. Om dierbaren die, omdat ze overleden zijn, er niet bij kunnen zijn. Een vader of moeder. Of omdat de bruid of bruidegom zelf ernstig ziek is en komt te overlijden. Deze bruiloften hebben een extra lading en deden mij er toe besluiten om een opleiding als ritueel begeleider te volgen. Naast het trouwen, ging ik nu ook afscheidsceremonies vormgeven. Twee totaal verschillende gebeurtenissen in iemands leven maar met veel gelijkenissen in beleven en geraakt worden. In liefde.

Luisteren, luisteren en nog eens luisteren…

Als iemand overleden is, spreek ik een dag of twee later af met de nabestaanden. Vaak weten ze niet hoe te beginnen, maar geloof me… elk mensenleven kent een prachtig verhaal. De eerste inspiratie krijg ik al als ik in het huis om me heen kijk. Als ze vertellen welke muziek ze graag willen laten horen, welke foto’s getoond mogen worden bij het afscheid en vooral ook wat er tijdens het gesprek “tussen de regels door” verteld wordt.
Want… het allerbelangrijkste van mijn vak is luisteren….

Waarom verhalen er toe doen…

Het klinkt misschien wat ouderwets: een levensverhaal. En toch vragen families er vaak om. Omdat het recht doet aan een leven dat geleefd is en aan het afscheid dat daarbij hoort.
Voor mij is een levensverhaal nooit een opsomming van jaartallen, straatnamen of feiten.
Het is een unieke manier voor mij om te laten zien wie iemand écht was. Wat iemand typeerde, waar om gelachen werd, wat diens passie was, waarom iemand nu intens gemist wordt. En soms schuurt er iets maar ook dat hoort erbij en mag subtiel benoemd worden. Een lach en tranen van ontroering kunnen dan dichtbij elkaar liggen. Het is bijzonder om te zien hoe het mensen verbinden in hun verdriet.

Zo geeft een persoonlijk, oprecht verhaal herkenning en met wat luchtigheid en humor biedt het ook troost; het maakt het verdriet zachter. En juist dat maakt een ceremonie niet alleen een warm afscheid, maar ook een eerste stap richting verdergaan, met al die mooie herinneringen om mee te nemen.

Wat dit werk met mij doet…

Iedereen heeft een uniek verhaal. Dat blijft mij telkens opnieuw verrassen en écht ontroeren. Het heeft mij geleerd dat je nooit kunt oordelen over mensen. Achter ieder leven schuilt een verhaal dat het verdient om gezien en gehoord te worden.

In een paar intense, emotioneel zware dagen probeer ik nabestaanden zoveel mogelijk te ontzorgen en hen het vertrouwen te geven dat het met de dienst goed komt. Als ik na afloop de opluchting zie, de rust die neerdaalt, voel ik diepe dankbaarheid. Dáár doe ik het voor.

Dit werk heeft mij anders naar tijd laten kijken. Het doet mij beseffen hoe kostbaar en waardevol het leven is. Dat je niet moet wachten met die mooie reis. Dat je gezin belangrijker is dan werk. Dat later soms gewoon te laat kan zijn. Misschien is dat wel het grootste geschenk van dit werk: dat het mij, telkens opnieuw, herinnert aan wat er écht toe doet.

“Ieder mens is uniek en heeft een eigen verhaal en om dat te mogen optekenen en nabestaanden zo een mooie herinnering mee te geven, is heel eervol en bijzonder om te doen.”

Elke

Harm: Memories to keep
‘Wat fijn Elke, dat jij je verhaal wilde delen met ons.

Karen en ik kennen jou als iemand die elke persoonlijke ceremonie – of het nu een bruiloft is waar een bruidspaar heeft besloten te gaan trouwen, of een afscheid vol herinneringen – met dezelfde aandacht en toewijding wilt voorbereiden. Jij zoekt naar het verhaal wat vertelt mag worden. Dat begint met een goed gesprek, waarin je de tijd moet nemen, ruimte biedt en soms moet doorvragen zodat je zeker weet wie iemand is.

Tussen serieuze momenten in is er ruimte voor humor, voor een lach, voor die ene blik naar elkaar die alles zegt. Jij luistert liefdevol, in rust en met geduld naar de woorden die worden gezegd, schrijft ze met zorg op papier, zodat ze tijdens de ceremonie waardig klinken als je ze voordraagt.

Jij staat daarbij heel dicht naast mensen op de mooiste of juist de verdrietigste dag van hun leven. Dat is heel bijzonder en zijn uitersten in emotie. Voor jou draait het daarbij om verbinding – met het bruidspaar, met dierbaren, met de gasten, met het verhaal dat verteld mag worden. Of het nou uitbundig de liefde vieren is of ingetogen herdenken, je wilt dat het lief en warm voelt, oprecht en écht.

Wat jij als ceremonieel spreker doet gaat verder dan woorden spreken. Je wilt echt iets betekenen op een dag die men zich voor altijd zal herinneren. Of het nu gaat om huwelijken waarin mensen vol vertrouwen naar de toekomst kijken, of om een afscheid waarin het verleden wordt gekoesterd – elke keer opnieuw wil je die momenten waardevol maken. Door ruimte te bieden aan het prachtige én het kwetsbare, aan de stilte en wat hardop gezegd mag worden.

Want uiteindelijk gaat het om het creëren van een moment dat raakt, verbindt en altijd bijblijft. En misschien is dat wel het mooiste: dat mensen na afloop met een warm gevoel kunnen zeggen dat het precies was zoals het moest zijn en die herinneringen vasthouden.’

Persoonlijke keuze

Of je een ceremonieel spreker wilt laten spreken bij het afscheid is een persoonlijke keuze. Het kan heel betekenisvol zijn, zeker als je het zelf door alle emotie moeilijk vind om iets te zeggen bij het afscheid.
Weet dat je er ook voor kunt kiezen om een afscheidsfotograaf in de arm te nemen die foto’s maakt van het afscheid en daarmee dierbare momenten vastlegt die anders langs je heen zouden gaan.

Ook dat kan een unieke manier zijn om herinneringen rondom het afscheid vast te leggen en door te geven. Wil je hier meer over weten? Lees dan dit artikel over afscheidsfotografie en wat dit voor je betekenen kan.

Weet dat alles goed is zolang je je hart volgt bij het maken van keuzes.

Liefs Harm