Overlijden moeder: Leven zonder haar

“Het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt” zong John Lennon lang geleden. Mooie woorden. Het is een uitspraak die ik sinds het overlijden van mijn moeder pas echt ben gaan begrijpen. Tot haar ziekbed had ik het gevoel dat ik alles kon plannen in mijn leven. Ik had tot die tijd van dichtbij nooit zoiets ingrijpends meegemaakt, waardoor een leven zonder mijn moeder nog nooit in me op was gekomen vertelt Minion.

Sterke moeder

Ik had een sterke moeder. Toen haar lichaam na zes maanden ziek zijn, ziekbed de strijd had opgegeven, voelde ik in één klap een enorme leegte ontstaan. Mijn lieve mama dood. Wat een groot verlies. Allesomvattend. Ik had moeite het te beseffen en was vol ongeloof. Vanaf dat moment leefde ik in een wereld zonder mijn dierbare moeder en moest haar missen, het was echt, het was waar, maar zo voelde het niet. Het mocht niet, ze was pas 58 jaar, ze had nog een hele toekomst waar ze naar uitkeek. Ze had als de lieve oma die ze was, haar kleinkinderen zo graag groot willen zien worden. Een trotse oma willen zijn. En als sterke moeder nog meer tijd willen hebben met haar gezin, kinderen, familie en vrienden. Maar nu moesten wij haar allemaal missen.

Het noodlot, ziekte, had nog niet toe mogen slaan. Ze had pas op latere leeftijd mogen overlijden zodat iedereen nog meer mooie momenten en herinneringen met haar had kunnen maken. Maar het mocht niet zo zijn.

Omgaan met het verlies

In één klap stond die strijder in mij op die het er niet mee eens was. Mijn sterke moeder had haar strijd gestreden, maar de mijne was net begonnen. Het was mijn eigen manier om overeind te blijven. Het voelde zo terecht dat ik er zo over dacht, dat mijn lieve vriendinnen er ook in mee gingen. Ik was één van de eersten die een ouder verloor en niemand had mij ooit geleerd hoe je dat moest doen: leven met verlies. Hoe je afscheid nam van wat je het meest dierbaar was. Ik besloot maar gewoon te doen wat ik altijd deed. En zo pakte ik mijn leven op alsof er niets was veranderd, terwijl alles was veranderd.

De zorg en aandacht om mijn moeder verplaatste ik naar mijn vader. Ik kwam zo vaak op bezoek als ik kon om er voor hem te zijn. Ik moest toch ergens naartoe met al die energie! Ik begreep nog niet dat ik puur op zoek was naar afleiding zodat ik maar niet mezelf hoefde te confronteren met mijn rouw. Mijn mama die ik verloren was. Het niet hoefde te verwerken, en wegliep voor de pijn in mijn hart. Mijn vader was degene die het initiatief nam om hier verandering in aan te brengen, hij voelde dat het niet klopte. Hij wilde weer de ouder zijn, mij steun bieden en niet degene zijn voor wie gezorgd werd.

Alsof de grond onder mijn voeten was weggevaagd

Mijn vader was altijd heel open en eerlijk over wat hij wenste voor zichzelf. Hij zou nooit bij de pakken neer gaan zitten en hij zou niet alleen blijven. Ik hoorde hem dat zeggen, maar wilde het eigenlijk niet horen. Mijn lieve mama was niet te vervangen. Zo’n vaart zou het toch niet lopen? Dus reageerde ik er nooit echt op en deed ik mijn best te leven zonder mijn moeder. Maar iedere ochtend stond ik op met dat lege gevoel, alsof de grond onder mijn voeten was weggevaagd.

Een jaar lang leek ik het allemaal redelijk aan te kunnen met al mijn onvrede over de situatie en met al mijn verdriet. Die kracht en strijd daar was ik bijna trots op, het vulde mijn leegte op. Míjn dierbare moeder, daar had niemand aan mogen komen. Ik ging op stap, ging naar mijn werk en deed mijn ding, maar dat je nou zegt ik stond volop in het leven? Nee, dat niet. Het was eerder overleven.

Mijn eigen pijn was het enige dat ik kon voelen

Intussen deed mijn vader wat hij duidelijk had aangekondigd: hij zat niet bij de pakken neer. Het overlijden en verlies van moeder viel hem zwaar. Hij voelde zich eerst enorm verloren en verdrietig. Maar beetje bij beetje pakte hij de draad weer op. Ongeveer een jaar na het overlijden van mijn moeder ontmoette hij een vrouw met wie hij verder wilde, hij was dolgelukkig. Hij vond haar heel leuk en wilde samen met haar zijn. En kreeg een goede band met haar. In plaats van blij voor hem te zijn dat hij een persoon had gevonden bij wie hij graag thuis wilde komen, was mijn eigen pijn het enige dat ik kon voelen.

Ik schoot meteen in een vluchtreactie. Ik wilde het niet horen. Het zou zo’n vaart toch niet lopen? Deze dame zou vast niet lang in ‘the picture’, in beeld, zijn. Dat was de enige gedachte die mij hielp zodat ik niet met mezelf of mijn verlies, gemis aan de slag zou hoeven. Ik besloot om haar niet te ontmoeten in de hoop dat het met paar maanden vanzelf over zou waaien. Een briljante kop-in-het-zand strategie, al zeg ik het zelf.

Gelukkig kreeg ik in de gaten dat ik iets moest veranderen, dit is niet hoe ik verder wilde. Maar hoe dan wel? Ik vond via via iemand die ervaring had met zulke eigenwijze types als ik. Zij bood mij een luisterend oor en was degene die mij de spiegel voorhield die ik nodig had: ik was nog altijd een strijd aan het voeren tegen de realiteit. Ik hield nog steeds vol dat mijn moeder niet had mogen gaan en dat weerhield mij er volledig van om verder te gaan met mijn leven. Het was tijd om de strijdbijl te begraven, stil te staan bij schuldgevoel en de leegte in mijn hart onder ogen te komen. Wie was ik om te zeggen dat het niet had mogen gebeuren?

Mijn lieve mama herinneren en blijven koesteren

Het leven zoals het was, zou nooit meer terugkomen en het was tijd om me daarbij neer te leggen. Mijn rouwproces aan te gaan, afscheid te nemen. Ik leerde dat ik mocht huilen en mijn tranen kon laten vloeien. Ik mijn herinneringen en gedachten mocht koesteren en dat ik altijd mocht blijven praten over mijn moeder, mijn sterke moeder. De liefde kon blijven voelen en in mijn diepste voor altijd bewaar. Ik leerde dat de mooie herinneringen, en tegelijkertijd de tranen en angst er mochten zijn.

Het voelde als een tweede afscheid, al die emoties die een stem kregen, maar tegelijk voelde ik me enorm rijk om alles wat ze mij heeft gegeven. Dankbaar. De mooie herinneringen, liefde, mooie momenten en gedachten die ik bewaar en in mij voortleven. Die zal ik nooit vergeten. Ik zal haar nooit vergeten, maar zorgen dat ze bij me blijft. In mijn hart bewaar ik de mooie herinneringen aan deze bijzondere vrouw. Mijn lieve moeder.

We willen onze dierbaren altijd blijven herinneren en een stukje van ze meenemen in de rest van ons leven. Dat voel ik heel duidelijk nu mijn moeder dood is. Het overlijden van een moeder en haar moeten missen is heel heftig. Ik ontdekte de houten mini urn die hier voor mij een enorm waardevolle rol in speelde. Het is een prachtige, tastbare manier om een deel van je dierbare bij je te houden. Het geeft me steun en troost als ik hem in een moeilijke periode bij me pak. Mijn gedachten, gevoelens en herinneringen krijgen als vanzelf een plekje bij het vasthouden van dit mini urntje. Zacht, warm en troostend. Als een stille getuige van al mijn emoties helpt hij bij het verwerken van mijn verdriet. Ik kan het niet anders uitleggen, heb er geen ander woord voor. Het heeft me geholpen bij de rouwverwerking. Hij biedt troost. Soms heb ik ineens de behoefte hem even vast te pakken in mijn handen, stil te zijn. Steek een lichtje aan, draai een lied of lees korte gedichten met het urntje in mijn handen. Ben in mijn gedachten bij haar, de mooie herinneringen en gesprekken die we voerden. Een mooi moment.

Wat mij ook enorm heeft geholpen, was de wil om blij voor mijn vader te zijn. Ondanks het gemis van mama wilde ik de glimlach op zijn gezicht zien en de vreugde die hij weer voelde. Er braken andere tijden aan. Ik stelde mijn hart er voor de eerste keer voor open. Na een aantal maanden koos ik ervoor om ondanks mijn pijn en verdriet om het verlies en gemis om mijn moeder, zijn nieuwe partner te ontmoeten en haar ook in mijn hart te sluiten. Ik wilde toch óók verder en niet blijven hangen in het verleden? Het nieuwe hoofdstuk in het leven van mijn vader gaf mij de gelegenheid om mezelf beter te leren kennen. Al die opgekropte boosheid was er anders misschien niet eens uitgekomen. Hoelang was ik anders blijven strijden? Gelukkig zullen we het nooit weten.

Door het overlijden van mijn moeder heb ik mijn levensmissie gevonden

We weten niet wat het leven voor ons in petto heeft en dat is maar goed ook. Alles wat ik mee heb mogen maken, heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben en daar ben ik enorm dankbaar voor. Wat het einde van mijn moeders leven was, werd voor mij het begin van een nieuw leven. Nooit eerder werd ik zo met mezelf geconfronteerd. Ik werd gedwongen om mezelf beter te leren kennen en alleen door haar overlijden heb ik uiteindelijk mijn levensmissie gevonden en werd rouwcoach. Ik help nu anderen met hun rouwproces.

Wanneer we nog volop de pijn van de rouw voelen, willen we nog niets weten van de betekenis die ons verlies ons kan geven. We missen onze dierbare. Zoals ik mijn mama. Maar vroeg of laat, wanneer de rouw voldoende ruimte heeft gekregen, kunnen we ook de goede dingen vinden in ons verlies. Dingen die we nooit hadden kunnen voorzien of voorspellen. Dingen waardoor we kunnen zeggen dat het misschien maar beter is dat het leven ons overkomt. – Minion

Overlijden van een moeder

Harm – Memories to Keep: Ik vind het heel bijzonder dat Minion haar verhaal wilde vertellen.

Het overlijden van een moeder raakt je in het diepste van je hart, in je ziel. De wereld staat op zijn kop en je voelt je verloren. Ineens moet je haar missen, jouw mama. Met wie je een bijzondere band had. Je moet afscheid nemen en leren leven zonder haar. Jouw lieve mam. Het kan je bang maken haar te moeten missen. Je voelt het in je hart en in je lijf. En zou het misschien wel uit willen schreeuwen. Golven van verdriet kunnen je overspoelen en je het gevoel geven dat de grond onder de voeten is weggeslagen, je helemaal verloren bent. Niemand kan je erop voorbereiden hoe zwaar en intensief rouwen is. Het is een proces dat je zelf moet doorlopen, luisterend naar de stem van je hart. Als je die kunt horen en voelen.
Je kunt er moe, doodmoe, van zijn. Van alle gedachten, de uitvaart en wat er op je afkomt na het verlies van je moeder.

Als jouw moeder, jouw mama binnenkort komt te overlijden of net overleden is, dan maak je een moeilijke periode, moeilijke tijden door. Ik gun je dat zo goed mogelijk afscheid kunt nemen voor je haar moet gaan missen. Dat je lieve mensen om je heen of in je omgeving hebt. Die een lichtje zijn in jouw donker. Die er voor je zijn, zonder woorden, maar je bijstaan en naast je staat. Bij wie uitleggen dat je het moeilijk hebt niet nodig is. Maar je naaste, of andere voor jouw belangrijke persoon, je kan omarmen en even stil met je kan zijn. Je laat huilen of schreeuwen, net wat jouw behoefte is. Jou een plekje biedt waar je mag zijn om je kracht weer te vinden. Die je in jouw eigen tempo keuzes laat maken, ongeacht hoe een ander dat doet. Maar waarvan jij weet dat het is wat jij nodig hebt.
Die oude foto’s van vroeger met je kijkt en dierbare herinneringen ophaalt. En benieuwd is naar je verhaal. Een arm om je heen slaat en soms vraagt naar de tranen achter je lach. Of samen met jou een lichtje of kaarsje brand. Ik wens je dat mensen je kracht geven en je helpen je verdriet te uiten. Nabestaanden je helpen je verdriet te dragen en door deze moeilijke tijden heen te komen.

Tips voor naasten

Weet je als partner, familielid of vriend niet goed hoe je tot steun, troost kan zijn of welke woorden te zeggen? Of merk je dat je twijfelt? Ik hoop dat je een beetje geholpen bent met de tips die hierboven beschreven staan. Hieronder vind je nog wat suggesties.

Iedereen rouwt op zijn of haar eigen manier als zijn of haar moeder komt te overlijden. En vindt troost in andere dingen. Het bieden van steun kan in kleine dingen en gebaren zitten. Stel de ander gerust dat diens emoties en verdriet er mogen zijn. Laat ze bv. even huilen zonder dit af te remmen omdat je het zelf een beetje ongemakkelijk vindt. Biedt troost door er te zijn, te omarmen en biedt een luisterend oor. Haal samen mooie herinneringen op, met een lach en een traan, zodat de ziel en de liefde blijft en herinneringen voortleven. In het hart.

Denk niet dat je het altijd zelf hoeft te weten. Vragen naar de wensen en gedachten van degene die rouwt, wordt ook als steun ervaren. Wat vindt iemand fijn of juist niet fijn? Je kunt immers niet in iemands hoofd kijken of een behoefte altijd herkennen. Zelf hulp vragen of wensen uitspreken vinden veel mensen moeilijk. Vragen stellen helpt jullie dan beiden. Misschien is hij of zij moe en wil even rusten. Soms wil hij of zij troost of misschien dat je ze even de ruimte geeft en moeilijke onderwerpen laat rusten, maar ze afleiding biedt. Hem of haar bepaalde zorg of zaken uit handen neemt, of iets dat echt moet gebeuren. Je kunt bv. schoonmaken, koken, de was aanzetten, de hond uitlaten, met de jonge kinderen naar de speeltuin gaan of ze een keer naar school te brengen. Vraag ze wat ze zouden willen, hebben ze wensen op dat gebied? Moet er iets geregeld worden waar ze jou erbij willen hebben.

Ik hoop dat het lezen van dit verhaal jou, familie of vrienden jou een stukje herkenning biedt. Of troost. Weet je niet hoe je aan je nabestaanden, broers of zussen kunt vertellen wat je nodig hebt in je verdriet? En heb je steun gevonden in dit artikel? Laat ze dit verhaal dan lezen. Wie weet ontstaan er daarna gesprekken waarin jullie elkaar beter kunnen vinden in het gemis.

Je moeder, zo is er maar een. Het is degene waar je leven mee begint mama. Die liefde blijft, voor eeuwig in jou voortleven.

Heel veel sterkte en wees lief voor jezelf en elkaar.
Liefs Harm

Tastbaar herinneren en gedenken

Ben je nog op zoek naar een tastbaar plekje om de as of een beetje van de as te kunnen bewaren? Kijk rustig rond in ons assortiment bijzondere urnen. Heb je speciale wensen of behoefte aan advies? Neem dan contact met ons op. We denken graag met je mee en hebben er alle begrip voor dat je een bijzonder en warm aandenken zoekt voor degene van wie je afscheid hebt moeten nemen.